De Schiedammer Online https://deschiedammer.nl/Portals/1/Logo/s-logo.png

Stadsorganist Rotterdam Geert Bierling brengt Klokkenluider tot leven

Muziek bij stille film nooit hetzelfde

Muziek bij stille film nooit hetzelfde

Het was zaterdagmiddag vijf uur. Door het zonnige novemberweer kon de film De ‘Klokkenluider van de Notre Dame de Paris’ in de Grote Kerk van Schiedam niet klokslag vijf beginnen en moest het publiek nog enig geduld uitoefenen. Het was nog te licht in de kerk om de filmbeelden optimaal te kunnen zien. Het fraaie schijnsel van de ondergaande zon, zorgde echter voor een betoverende gloed in onze middeleeuwse kerk en er was nu ook nog tijd voor een drankje.

Om kwart over vijf was de duisternis, die bij deze filmklassieker uit 1923 past, eindelijk voldoende ingetreden en leidde Rotterdams stadsorganist Geert Bierling de film in.  Bierling: ‘Het mooie van ‘silent movies’ die door een organist worden begeleid is dat de film voor de bezoekers toch elke keer anders zal zijn. Er is, ook bij deze 133 minuten durende rolprent, sprake van improvisatie. In de jaren in de vorige eeuw dat deze film wereldwijd een groot publiek bereikte, was dit al zo. Het vak van organist werd in die tijd door velen uitgeoefend en niet elke organist was tot zo’n complete improvisatie in staat. Daarom werden er wel playlists beschikbaar gesteld met suggesties wat te spelen bij welke passages in de film.’

Zo niet voor Bierling. Hij toverde in de Grote Kerk de meest bizarre klanken uit het orgel, als dat bij de beelden nodig was. Hij liet de muziek aanzwellen als het volk de confrontatie zocht met de aristocratie. De muziek onderstreepte de liefde, maar ook de dood die in deze tragedie, naar het boek van Victor Hugo, niet ontbreekt.

Helaas was het orgelspel van Bierling niet voor het publiek zichtbaar omdat hij boven het grote filmscherm, achter het orgel, zat. Wel kon de oplettende bioscoop/kerk-bezoeker via een ronde spiegel af en toe het gezicht van Bierling zien (zie foto boven). Het was mooi te zien hoe hij blijkbaar helemaal opging in de muziek die de lange zit, die deze traag voortslepende zwartwit film is, meer dan de moeite waard maakte. "En weet je wat ik het mooiste compliment vind dat ik achteraf kan krijgen? Als een bezoeker zegt, 'ik had er eigenlijk geen erg in dat jij zat te spelen'. Dan ben ik één met de film geworden." 

We zijn benieuwd welke zwartwit stillefilmklassieker volgend jaar op het programma zal staan. Wat te denken bijvoorbeeld van Pantserkruiser Potemkin, de Sovjet-film uit 1925 van Sergej Eisenstein met de beroemde trappenscène, die vele latere filmmakers zou inspireren? 

Jan Schrijver
Louise Melchers

Laat een reactie achter

Naam:
E-mailadres:
Reactie:
Reactie toevoegen

Meest gelezen: