De Schiedammer Online https://deschiedammer.nl/Portals/1/Logo/s-logo.png

Jubileumfeest gevierd met presentatie heuse ‘biografie’

Amazing Stroopwafels zijn 40 jaar jong

Amazing Stroopwafels zijn 40 jaar jong

WATERWEG - Aanstaande donderdag, 21 maart 2019, is het 40 jaar geleden dat The Amazing Stroopwafels, in de personen van Wim Kerkhof en Fred Piek, voor het eerst van zich deden horen. Precies veertig jaar later is er een optreden gepland in de Stadsgehoorzaal. Merlijn Kerkhof (zoon van…) schreef Oude Maasweg kwart voor drie, de beschrijving van vier decennia The Amazing Stroopwafels. De hoogste tijd om hem een aantal vragen voor te leggen.

door Gerard van Os

Bij wie komt het idee vandaan om een biografie over The Amazing Stroopwafels te schrijven?
‘Het idee is er al sinds 2011. Ik had een vriend van mij, Erik de Bruin, meegenomen naar een optreden van de Stroopwafels in De Kleine Komedie in Amsterdam. Hij vond dat hartstikke leuk. Die zomer gingen we een maand naar Argentinië en hoorde hij dus al die verhalen over de band aan. Toen zei hij: moet je niet eens een boek over je vader schrijven?  Erik was toen redacteur bij de uitgeverij De Bezige Bij, dus zodoende. Dat idee heeft even kunnen rijpen. Toen het veertigjarig bestaan in zicht kwam, dacht ik: nu moet ik het wel doen ook, nu kun je ze nog zien.’
Toen jij geboren werd, bestonden The Amazing Stroopwafels al zeven jaar. Wanneer werd jij je gewaar dat je vader in ‘een bandje’ speelde? Hoe oud was je toen?
‘Ha, ik weet niet beter. Als peuter klom ik vaak het podium op met mijn speelgoedaccordeonnetje en -gitaartje. Ik speelde mee, al kwam ik niet boven de geluidsinstallatie uit. Ik had niet in de gaten dat ik zelf een bezienswaardigheid werd. Toen ik vier was, merkte ik opeens dat iedereen naar me keek. Dat was in het Stadhuis in Vlaardingen, iedereen zat daar in rijen op van die klapstoeltjes. Toen ben ik naar mijn moeder gevlucht en was mijn carrière als vierde Stroopwafel voorbij.’

Werd de muziek van The Amazing Stroopwafels thuis ook gedraaid? Kwam je ermee in aanraking?
‘Ik denk dat de meeste muzikanten thuis weinig muziek draaien. Je hoort al de hele tijd muziek. Ik hoorde natuurlijk wel die liedjes als Wim ze aan het maken was, het hele ontstaansproces kon ik dan volgen. En soms mocht ik mee naar de studio, Soundhouse in Schiedam, dat was erg leuk altijd.’
Een biografie schrijven is één. Research verrichten is twee. Viel het mee om genoeg materiaal te verzamelen, teneinde het verhaal te kunnen gaan schrijven?
‘Het archiefmateriaal was best overzichtelijk. Mijn vader heeft alle krantenartikelen bijgehouden en ik kreeg het in acht Albert Heijn-tassen bij mij in Utrecht thuisbezorgd. The Amazing Stroopwafels zijn natuurlijk wereldberoemd in Rotterdam en omstreken, maar daarbuiten minder. Ze hebben niet of nauwelijks aan marketing gedaan, dus sommige kranten hebben nauwelijks over de band geschreven. Minder werk voor mij dus, haha. De interviews die ik afnam waren allemaal erg interessant. Met Wim hield ik veel contact via Facebook Messenger, daarbij is ook de kans dat je dingen fout interpreteert minder groot.’

Niet iedereen van de betrokkenen was nog in leven. Louis Debij bijvoorbeeld is inmiddels overleden. Heb je genoeg mensen kunnen spreken om je verhaal goed te
kunnen schrijven?

‘Ik heb alle Stroopwafels gesproken, ook Louis Debij, drummer van het eerste uur. Hij is in februari 2018 op tachtigjarige leeftijd overleden. Ik wist natuurlijk al heel lang dat ik dit boek moest maken en wanneer je een biografie schrijft, begin je met interviews bij de oudste ‘bronnen’. Louis was in 2014 de eerste die ik sprak. Het boek begint met een scène die zich afspeelt op zijn crematie. Iedereen die te horen is op Oude Maasweg was daar voor het laatst bij elkaar. En een bizar toeval: de dienst begon om kwart voor drie.’

Lastig lijkt het me als je vader de hoofdrol van het verhaal speelt/moet spelen. Heb je naar jouw idee genoeg afstand kunnen nemen van hem om een afgewogen biografie te kunnen schrijven? Hebben zich knelpunten voorgedaan?
‘Ik zou het niet echt een biografie noemen, voor het schrijven van een objectieve biografie ben ik als zoon van de frontman Wim Kerkhof natuurlijk per definitie ongeschikt. Ik speel juist met dat gegeven. Het is ook een vader-zoonboek, literaire non-fictie. En dat ik een heel goede relatie heb met mijn vader was juist de grote uitdaging van dit boek: dan moet je extra goed op zoek naar tegengeluid. Nou, zijn medebandleden en ex-bandleden hebben wel genoeg op hem aan te merken, haha. Ze noemen hem egocentrisch en dominant. Wim heeft het graag voor het zeggen. Het is zeker geen kritiekloos proza. Wim vindt dat overigens helemaal niet erg, hij heeft me helemaal mijn gang laten gaan bij het schrijven. Hij had alleen een heel klein lijstje met dingen die feitelijk niet klopten, maar hij zei nergens: dit wil ik er niet in hebben.’

Ben je zaken of ontwikkelingen dan wel anekdotes tegengekomen die voor jou geheel nieuw waren?
‘Echt geheel nieuwe en wereldschokkende dingen eigenlijk niet. Het was voor het boek natuurlijk leuk geweest als er lijken uit de kast waren gekomen. Maar mijn beeld is completer en rijker geworden, ik weet nu de precieze achtergrond en heb alle verhalen nu ook vanuit andere perspectieven kunnen bekijken. Wim is voor mij een heel lieve vader die me bijvoorbeeld als ik gestrand ben in Parijs, als er geen vliegverkeer mogelijk is vanwege een sneeuwstorm, me meteen ‘even’ op komt halen. Maar voor zijn bandgenoten is hij niet altijd een gemakkelijke man. Dat is een van de dingen waar dit boek over gaat.’

Jij bent al vroeg gitaar gaan spelen. Kwam dat door het voorbeeld van je vader als musicus in huis? Speelde muziek bij jullie thuis een rol?
‘Het valt wel mee met dat vroeg gitaarspelen, want ik was twaalf toen ik de gitaar oppakte. Ik ging wel op mijn zevende op pianoles, maar het was niet zo dat mijn vader me heeft gepusht. Integendeel. Hij zei ook altijd: het is helemaal niet zo makkelijk om de muziek in te gaan, en om daar van te leven. Ik heb hem daar inderdaad gelijk in moeten geven. Hij heeft in het begin van zijn carrière in de muziek, als toetsenist in de band van de soulzanger Joe Bourne vanaf 1977, onder het bestaansminimum geleefd, maar nooit een uitkering aangevraagd of wat dan ook. Je moet een duivelse toewijding hebben aan de muziek en hij wilde er hoe dan ook van leven. Hij was monomaan genoeg om dat op te brengen.’

Mede door het verschijnen van je eerste boek, Alles begint bij Bach (2016), ben je vaak gekoppeld aan de klassieke muziek. Hoe staat het met je voorliefde voor populaire muziek?
‘Ik ben in het dagelijks leven klassieke muziekrecensent voor de Volkskrant. Maar dat betekent niet dat ik alleen Bach luister. Ik hou van goede muziek, dus Bach, Beethoven, Prince en ook The Amazing Stroopwafels, want ik denk echt dat de band een aantal liedjes heeft gemaakt die behoren tot de beste muziek die er in Nederland is geschreven.’

Hoe heb je het schrijven van het boek aangepakt, in chronologische volgorde, of gekozen wellicht voor een thematische opzet? En waarom die keuze?
‘Dat merk je wel als je het leest, en dan valt alles op zijn plaats!’

Heb je wel optredens van The Amazing Stroopwafels bijgewoond, speciaal voor het schrijven van je verhaal? 
‘Ik zie ze altijd wel in ieder geval drie keer per jaar, soms nog wat vaker. De valkuil voor een schrijver die ergens dicht op staat, is dat hij in algemeenheden gaat praten, gaat vertellen. Maar je moet iets laten zien, scènes maken, de boel tot leven wekken en de lezer laten geloven dat hij erbij is. Er zit een soort reportage in over een optreden in ’t Barbiertje in Hellevoetsluis. Daardoor merk je meteen hoe die band werkt.’

Kun je een lijstje aanleveren met voor jou tien favoriete liedjes, gespeeld door The Amazing Stroopwafels?
‘Achterin het boek heb ik een soort Stroopwafel Top 40 opgenomen. Een grapje omdat geen enkele single de Top 40 heeft gehaald. Het is een volstrekt subjectief lijstje, maar het was wel een lastige puzzel omdat er nog veel meer in aanmerking hadden gekomen. Ik ben er nog steeds niet uit, mijn top tien zou vandaag weer heel anders zijn. Maar zo staat ‘ie in het boek.’
1. Voor de storm 2. De grote leegte 3. Oude Maasweg 4. Het postzegelalbum 5. De andere kant 6. Indië terug 7. De stoep af 8. Maastunnel 9. Moordenaar 10. De Reus van Rotterdam

Wil je over een van de tien liedjes vertellen waarom die favoriet is? Heb je er bijvoorbeeld bijzondere herinneringen aan?
‘Misschien zou ik dan toch voor de nummer twee in dit lijstje gaan, De grote leegte. Het is autobiografisch geïnspireerd, want Wims ouders hebben elkaar door de oorlog echt vijf jaar niet gezien. Die melodie is geweldig opgebouwd. Als je dit naspeelt, merk je pas hoe goed dit is. In mijn vorige boek, Alles begint bij Bach, schreef ik over Bach dat hij groter dacht dan de reikwijdte van zijn vingers. Dat had ik dus ook over mijn vader kunnen zeggen.’

Het boek Oude Maasweg kwart voor drie is vanaf vandaag te koop. Het wordt officieel gepresenteerd op zaterdagavond 16 maart aanstaande in Boekhandel Donner in Rotterdam. Natuurlijk spelen de Stroopwafels daar ook.

Het jubileumconcert wordt gehouden in de Stadsgehoorzaal in Vlaardingen, op donderdag 21 maart. Er zijn nog kaarten verkrijgbaar.

In de rubriek ‘Een uitgelezen kans’ - elke vrijdag in De Vlaardinger - is binnenkort een bespreking te lezen van het boek.

illustraties:
1.  Merlijn Kerkhof signeert contract bij uitgeverij Thomas Rap - febr. 2018
2.  Billboard met aankondiging boekpresentatie

Laat een reactie achter

Naam:
E-mailadres:
Reactie:
Reactie toevoegen

Meest gelezen: