De Schiedammer Online https://deschiedammer.nl/Portals/1/Logo/s-logo.png

Deelder Hard, het hek van de (Schie)dam

Deelder Hard, het hek van de (Schie)dam

SCHIEDAM - Loopuyt stookt een speciale gin, Deelder Hardgin. Op het laatste Boekenbal presenteerde Jules Deelder er geen nieuw boek maar een nieuwe gin. In de loop van volgende maand komt de gin in een gelimiteerde oplage van 1944 stuks op de markt, het geboortejaar van Jules A. Deelder. Op 24 november wordt hij 75 jaar. "Er zijn al 998 dry gins op de wereld, maar dit is de eerste hardgin", zegt Deelder. 

door Peter Joore (foto's door Jan Schrijver)

Gin is een traktatie. Dat kan niet anders, dat is gewoon zo. Ik ben al sinds mijn eerste vakantie zonder ouders in Cantabrië verliefd op de gedestilleerde jeneverbes, in Spanje heftig, thuis vaak in stilte, met af-en-toe een glas. Heel soms koop ik een fles en daarbij natuurlijk tonic en krijg ik weer dat gevoel dat onze liefde wederzijds is. In Nederland zijn die momenten op de vingers van één hand te tellen, ik drink namelijk ook graag een glas vers getapte Jupiler, maar heb dan het gevoel dat ik te weinig aandacht schenk aan mijn illusoire vakantieliefde. Ik wil haar, die gin-muze, altijd en eeuwig voor mezelf houden. In delen ben ik slecht. Dit duurt vanaf 1978. Ik ben geen sterkedrankdrinker. Dat is er van huis uit ingeramd, al nam mijn vader dagelijks een medicinaal portie jenever of whisky. Mijn drinkebroers en echte vrienden zijn ook van het bier, door de Jupiler houd ik hun tempo bij. Zij zijn echte hijsers. Ik een verdoolde connaisseur.

Maar soms is er een moment van bezinning. Dan stookt Loopuyt een speciale gin, koppelt die - geheel terecht - aan Neerlands snelste dichter, en geeft een exquise proeverij. Als Jules A. Deelder dan nog de aftrap verzorgt, dan is het hek van de (Schie)dam. Donderdag 2 mei was zo’n dag. In het kantoor van Loopuyt, naast het leidend/lijdend voorwerp, een batterij aan camera’s en wat mannen met pen en met papier. Veelal zijn persconferenties maar een droge hap, die van Loopuyt … dat is andere kost.

Deelder, de naamgever en troste papa van de nieuwe gin, zit op zijn praatstoel. Dat betekent druk noteren en tussendoor, als de meester nipt, snel een korte vraag. De bijeenkomst is op voorhand legendarisch, al is het maar omdat het tegen het einde muzikaal ontspoort met foute marsen uit een oorlog die we zo aanstonds gaan herdenken.

Deelder spreekt: ‘Deelder Hardgin is de enige hardgin ter wereld. Die zwarte en handgeblazen fles, dat ben ik ten voeten uit. Op de achterkant een passend gedicht, uiteraard van eigen hand. Tot op heden loopt de verkoop goed. Enkel Tommie Wieringa is met terugwerkende kracht wat aan de zuinige kant.’

Beknopte topografie van de Rijnmond
Rotterdam
Schiedam
Vlaardingen
Maassluis

hoekie om
trappie af
gekkenhuis.

(Jules A. Deelder: ‘Het gedicht is niet van mij, maar ik heb er wel voor gezorgd dat het sinds 2003 een prominente tot niet onbelangrijke plaats in de Nederlandse literatuur heeft ingenomen.’)

En een gekkenhuis? Ja, dat is het. Deelder, strak in het pak, zonnebril, flamboyante hoed en afbrokkelende zwarte nagellak, begint te praten. Waarover? Over alles wat hem zint. Dat leidt tot een zalige ongestructureerde, maar boeiende polyloog. Soms lijkt het de markt wel.

Deelder: ‘Heb je trouwens gezien dat mijn geboortejaar op het etiket bij een snelle blik lijkt op prikkeldraad? Dat is ook 1944. Het einde van de oorlog, maar nog net niet helemaal. Jules Deelder, met zijn eigen gin staat zijn naam voor de eeuwigheid in gin gebeiteld. Hij is trouwens niet de enige, Ron de Jeremy, de pornoster met de lange dropstaaf, is hem hierin voorgegaan. Maar ja, dat is maar rum.

Deelder: ‘Het idee een echte en enige Deelder Hardgin te maken ontstond tijdens het Schiedams Filmfestival en is van bramen ontdaan tijdens een thuispot voetbal van Sparta. Ik vond gin al langere tijd best lekker, maar net niet helemaal. De rest … vruchtwater … zoete meuk. Gin-tonic is goed te drinken, maar eigenlijk met elke gin. Gin stond decennialang op de Zwarte Lijst, nu heeft iedere zichzelf respecterende hamburgertent de nodige flessen op de plank. Maar als je me eerlijk vraagt wat ik de lekkerste gin vind, dan krijg je als antwoord: Monkey 47. Nota bene een Schwarzwalder Dry Gin. Dat vraagt op den duur om moeilijkheden.’

'Toen het idee eenmaal was geboren kwam Loopuyt Master Gifmenger Jaco van Löhn (Van Leun, red.) op de proppen. Hij mag dan wel een verdwaalde Duitser zijn, maar een vakman is het wel. Het is mede aan zijn professionele instelling te danken dat de gin geworden is tot dat wat je nu al voor de vierde keer inschenkt. Ja, journalisten zijn een dorstig volk. Het is trouwens geheel op mijn conto te schrijven dat de eerste persing uit 1944 flessen bestaat. Jan (Jan van Stigt Thans van Loopuyt, red.) wilde er maar een obligate 1000 op de markt gooien.'

'Alles bijeen zijn we zo’n 2 tot 3 jaar aan de proeverij gegaan. Uitputtend, maar verfrissend. Uiteindelijk resulteerde dit in de Deelder Hardgin (niet voor kinderen en zwangere vrouwen) waarvan je nu al voor de zesde keer een glas tot je neemt. We hebben alles met inachtneming van alle egards gedaan. Niks geen gehaast, want een foute gin is zo gemaakt. Dat bewijst ieder ander merk op een enkele uitzondering na.’

Een niet nader te duiden journalist vraagt of tonic de enige limo is waarmee je gin mag verdunnen. Deelder: ‘Ruim gin, twee klontjes ijs en een wolkje tonic, dat is de ideale mix. Je kunt er ook cola bij doen, maar dat is alleen in uiterste nood. Zoals in 1944 de Hollanders tulpenbollen node aten. Tuurlijk kan dat best lekker zijn, maar het mist de ware finesse. Deelder Hardgin is trouwens ook lekker in de yoghurt. Slapen de kinderen ook prima op.’

De aparte gin voor echte mannen en de stevige vrouw hakt er stevig in, aldus de naamgever, die zelf liefst puur een glaasje belieft. Over de receptuur rept hij met geen woord of gedicht. Dat is een geheim als de moord op Kennedy en zal lang na zijn vertrek van de aardbodem pas worden geopenbaard. Dezelfde naïeve journalist vraagt naar ingrediënten als komkommer en citroen. ‘Rot op, pleur op, met die vitamineuze zooi,’ luidt zijn alleszeggend commentaar.

Deelder: ‘Gin en jazz? Hoe dat zich verhoudt? Eindelijk een goede vraag. Nou, gewoon 1-op-1. Kom op mannen, schenk eens bij. Die 1944 flessen zijn nog lang niet op.’ En dan, tegen Peter Joore van De Vlaardinger: ‘Jij nog een beetje bij? De tiende of het elfde glas, dat deert het verkeer van geen kanten.’

Jazz was. Gin is. Deelder blijft.

Ook zo’n fles? Mail naar: info@loopuyt.com en alles komt in orde.

Deelder (tot slot): ‘De fles is met € 75 zacht en feestelijk geprijsd. Wie niet koopt, houdt eeuwig spijt.’

Grafschrift
Deelders laatste gat
Was een ruime kuil;
een geurend oud jenevervat
Waarin eerder 220 liter Hardgin zat.

Derde foto onder, v.l.n.r. Jack Kerklaan, Peter Joore en Jules Deelder

Laat een reactie achter

Naam:
E-mailadres:
Reactie:
Reactie toevoegen

Meest gelezen: